Tot half mei 2015 trekt de theatergroep Garciá
LorcaTeatro Para Un Instante in de geest van Lorca’s theatergezelschap La
Barraca naar diverse dorpjes in de provincie Granada. Ze strijken er een hele
dag neer en geven in de open lucht voorstellingen over Federico García Lorca en
zijn werk. Het spektakel is gratis. Afgelopen zondag 15 maart kwam de karavaan
naar ons dorp Algarinejo. Wij waren erbij en hebben een dag lang ouderwets
genoten van live muziek en professioneel theater van goede kwaliteit.
Facebook was onze bron van informatie en op de FB-pagina van Turismo Algarinejo
Descubrelo vonden we het dagprogramma met de activiteiten van de theatergroep.
Tegen half elf ‘s morgens zou het gezelschap onder begeleiding van de
blaaskapel van La Barraca met veel tamtam zijn intree in het dorp doen. Dat
deel hebben we helaas gemist, we waren te laat. Toen we in het dorp aankwamen
hoorden we uit een van de straatjes wel vrolijke blaasmuziek komen. We gingen
op het geluid af en stuitten op een blaaskapel gevolgd door dansende acteurs.
Zo trokken ze door de straatjes van Algarinejo en deelden programma’s uit aan
de dorpelingen die op straat waren. Dat waren er niet veel. Het dorp leek uitgestorven en haast geen mens kwam zijn huis
uit om te luisteren naar die aanstekelijke muziek. Dat er die dag maar weinig mensen in het dorp waren, was niet zo raar. Veel olijfboeren en hun families zaten op deze zonnige dag op het land en werkten in hun olijfboomgaarden. De olijvenoogst was nog volop aan de gang.

De theatermensen leken er
geen last van te hebben en zwierden met elkaar enthousiast en uitbundig door
Algarinejo. De mannen droegen een blauwe overall en de meeste actrices strenge
blauwe arbeidersjurken. Lorca’s spelers trokken in hun tijd in dezelfde outfit
rond.

Toen de groep bij het plein aan de kerk was aangekomen en daar voor de
terrassen van de café’s hun feestje vierde, kwam de jonge maar zeer
conservatieve dorpspriester, onmiskenbaar herkenbaar aan zijn witte boordje,
opeens gehaast op het gezelschap af. Ogenschijnlijk vriendelijk maar dwingend
verzocht hij een van de actrices haar groep tot zwijgen te brengen of verder te
laten lopen, want de zondagsmis, zijn one-manshow, zou zo beginnen en die herrie leidde de kerkgangers dan te veel af. Geen probleem, de muzikanten draaiden zich om en liepen vrolijk
verder blazend naar de andere kant van het dorp.

Ondertussen was er in het dorpszaaltje voor de kinderen een workshop
marionetten maken aan de gang. Van groot tot klein zaten de kinderen
ingespannen te knutselen samen met twee actrices van La Barraca. Simpele
materialen werden met plakplaatjes en viltstiften in rap tempo omgetoverd tot
expressieve vingerpoppen.
Na de toer door het dorp streek de groep voor hun eerste voorstelling neer op de Plaza de
Redonda, een intiem pleintje naast de bibliotheek, waar de
fanfare tot vóór aanvang van het toneelspel onvermoeibaar bleef doorspelen.
Langzamerhand was er een gezellige drukte op
het pleintje ontstaan. De spelers waren in een halve cirkel vóór het publiek
gaan zitten. Een voor een droegen ze iets voor over Lorca’s leven of een van zijn gedichten, vol passie, gesproken of in de vorm van een lied. Eén gedicht werd uitgebeeld in houterig marionettenspel. En alles onder begeleiding van een salonorkestje.

We waren gegrepen door het enthousiasme en de klasse van deze theatermensen. En
de blaasmuziek was prachtig. Het herinnerde ons aan het Nederlands
blazersensemble. We besloten de rest van de dag in het dorp te blijven en
lunchten bij Piolas, het ‘bijna-sterren’-restaurant van Algarinejo, in afwachting van de tweede voorstelling.

Tegen half zes waren de stoelen voor het podium op het grote plein (Plaza de
España) al aardig bezet. De hoofdvoorstelling van de dag was Lorca’s toneelstuk
La Zapatera Prodigiosa (‘De verbluffende schoenmakersvrouw’). Het is een klucht
met een moraal en met – typerend voor Lorca – een hekeling van bepaalde
vooroordelen.
Het toneelspel is geregisseerd en vormgegeven in een stijl die mij deed
denken aan de commedia dell’arte. De bijfiguren acteerden heerlijk bombastisch
en met grootse gebaren. Hun gezichten waren bedekt met maskers die het karakter
van hun personage verduidelijken en uitvergroten. De burgemeester bijvoorbeeld
droeg een varkenskop. Het was allemaal heel vermakelijk. De hoofdpersonen, de
schoenmaker en zijn vrouw, speelden zonder maskerade op een ‘natuurlijke’
manier.Het orkestje zorgde weer voor begeleidende muziek. Het was een
wervelende voorstelling met goed acteerwerk en zang. De spelers bleken prachtige zangstemmen te hebben. In een van de scènes voerde de getalenteerde
hoofdrolspeelster al zingend een sierlijke dans uit in een mengeling van
flamenco en Sevillanas.

Na de voorstelling gingen de stoelen aan de kant voor de ‘verbena’, het
dansfestijn ter afsluiting van de theaterdag. We mochten nog een half uur
dansen op de muziek en zang van orkestje en acteurs. Liedjes van weleer. Er
waren niet veel mensen die zich op de dansvloer waagden. Zelfs niet voor de
paso doble. De acteurs scheen het opnieuw niet te deren, ze begrepen het wel.
Och, dit is een klein dorp, logisch dat de animo niet heel groot is, was hun
laconieke reactie. Ze maakten onverstoorbaar plezier met elkaar en nodigden af
en toe een dorpeling uit voor een dansje. Van mij hadden ze er nog uren mee
door mogen gaan.

De komende maanden trekt La Barraca nog verder rond. Heb je tijd en ben je in
de buurt? Ga dan zeker kijken, wij vonden het zeer de moeite waard.
Dit is de
speellijst van La Barraca:
E.L.A. villa de Fornes, 18 maart
Diezma, 21 maart
Marchal, 29 maart
Gualchos-Castell, 11 april
Caniles, 18 april
Dúrcal, 28 april
Castril, 1 mei
Zagra, 3 mei
Laroles (Nevada), 16 mei
C.P. de Albolote, rond de Dag van het boek (Día del Libro)